เหรียญดังกล่าวได้ปรากฏที่ประเทศในยุโรปและประเทศอินเดีย สำหรับในประเทศจีนเองได้มีการใช้เหรียญดังกล่าวนี้มานานกว่า 2,000 ปี
โดยมีรูปแบบอย่างเดียวกันตลอดมาจนถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19
                    ก่อนที่จะมีเหรียญออกมาใช้ การติดต่อค้าขายของจีนในสมัยโบราณก็ไม่แตกต่างไปจากชนชาติอื่นแต่อย่างใด นั่นคือมีการค้าขาย
กันแบบสินค้าต่อสินค้า เช่น เอาพืชผลทางการเกษตรคนละประเภทมาแลกกัน หรือเอาพืชผลทางการเกษตรแลกกับเครื่องมือต่าง ๆ เช่น แลก
กับจอบ เสียม หรือมีด
                    ประมาณ 1,200 ปี คริสตศักราช ได้มีการนำเปลือกหอยเบี้ยมาใช้เป็นตัวกลางในการแลกเปลี่ยนซื้อขายสินค้า นอกจากนี้ก็มีกระดูก
สัตว์ หยก ไข่มุก และเบี้ย เบี้ยนี้เป็นเปลือกหอยชนิดหนึ่ง ต่อมาทางเมืองโฮ่ หนานได้หล่อด้วยโลหะแทน เมื่อประมาณ 600 - 700 ปี ก่อนคริสต-
ศักราช การค้าแบบแลกสินค้าซึ่งกันและกันได้เปลี่ยนไปใช้จอบและมีดจำลองขนาดเล็กแทนเงินตราในการซื้อขายสินค้า ซึ่งใช้กันมากที่สุดทางภาค
เหนือของจีน เพราะเห็นว่าเงินจอบและมีด หรือเรียกว่า เงิน “พู” นั้นสะดวกแก่การพกพา และกลายเป็นแฟชั่นเป็นอย่างดี เพราะสามารถเอาเงิน
ตราดังกล่าวที่มีรูเล็ก ๆ อยู่ข้างบนหลาย ๆ อันมาร้อยรวมกัน เงินมีดและจอบจะมีรูปลักษณะและขนาดแตกต่างกันออกไป แต่ที่เหมือนกันก็คือจะมี
ชื่อสถานที่ และบางทีก็มีน้ำหนักและราคาด้วย ส่วนขนาดแตกต่างกันจะตกอยู่ที่ความยาวระหว่างห้านิ้วถึงเจ็ดนิ้ว เงินทั้งสองรูปแบบนี้มีใช้กันแพร่
หลายในจังหวัดซานตุง ชานสี โฮ่หนาน และซิหลี ส่วนทางเหนือของจีนสมัยโบราณจะใช้เงินเหรียญที่ทำด้วยโลหะกลม มีรูกลมอยู่ตรงกลาง
ภายหลังเปลี่ยนเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส และรูปแบบนี้ใช้มานานถึง 2,500 ปี ไม่มีใครบอกได้ว่าเหรียญกลมที่ใช้ในประเทศจีนเริ่มมีมาแต่เมื่อไร
แต่ตามที่มีบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์สมัยราชวงศ์ฮั่นกล่าวว่า อัครเสนาบดีไต้กงมีชีวิตอยู่ประมาณ 1,100 ปี ก่อนคริสตศักราช ได้ตั้งหลังมหาสมบัติขึ้น
เก้าแห่งเพื่อผลิตเหรียญกลมมีรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสอยู่ตรงกลาง บ้างก็ถวายพระเกียรติให้จักรพรรดิฉี ฮ่วงตี่ ซึ่งครองราชย์เมื่อ 221-209 ปี ก่อนคริสต
ศักราช และทรงสร้างกำแพงเมืองจีนว่า พระองค์ทรงให้หล่อเหรียญสัมฤทธิ์และเหรียญทองแดงโดยมีคำว่าหั่นเสียง หมายถึงน้ำหนักเท่ากับ 12 ฉู
หรือครึ่งออนซ์ นับว่าเป็นเหรียญที่มีน้ำหนักและคุณภาพดีมาก และใช้กันมากในสมัยราชวงศ์ฮั่น (206 ปี ก่อนคริสตศักราช - ค.ศ. 220)
                    ต่อมาจักรพรรดิไม่ทรงสามารถควบคุมการผลิตเหรียญได้ ประจวบมีโรงกษาปณ์เอกชนตั้งขึ้น ค่าของเหรียญจึงลดลง แม้ว่าจักรพรรดิ
ทุกพระองค์จะทรงพยายามควบคุมกระแสการหมุนเวียนของเหรียญแต่ไม่ประสบความสำเร็จ หัวหน้ากบฏเล็ก ๆ ในราชอาณาจักรก็สามารถผลิตเหรียญ
ออกมาหลายครั้งหลายหน ในช่วงเวลานี้เหรียญที่ผลิตออกมามีน้ำหนักเบาลง ถึงกับเรียกกันว่าเหรียญ “ใบไม้”
                    ในขณะเดียวกันเหรียญจะมีความแตกต่างกันทั้งขนาดและน้ำหนัก มีเหรียญเป็นจำนวนมากที่ไม่ได้มาตรฐานของทางราชการ โดย
เฉพาะน้ำหนักต่ำกว่าพิกัด เงินมีดและจอบซึ่งเป็นเหรียญเก่าแก่ที่สุดของจีนนั้น แบบที่หล่อทำด้วยดินเหนียว ทำทีละด้านและเอาเชื่อมกัน วิธีนี้ใช้
เป็นแบบหล่อได้ครั้งเดียวเท่านั้นก็ต้องเลิกใช้ ต่อมาได้ใช้แบบหล่อทำด้วยหินและด้วยสัมฤทธิ์ จึงสามารถใช้หล่อได้หลายครั้ง         
                    การผลิตเหรียญได้พัฒนาการเรื่อยมาจนถึงต้นคริสตวรรษที่ 20 ได้มีการนำเอาโลหะผสมมาทำเหรียญ บางครั้งก็ทำด้วยสัมฤทธิ์ ทองแดง
สังกะสี ตะกั่ว ดีบุก และทองเหลือง ส่วนเหรียญทองคำและเหรียญเงิน เชื่อกันว่ามีออกเหมือนกันในคริสตวรรษที่ 10 แต่คงจะน้อยมาก จึงไม่เหลือให้
ได้เห็นได้ในปัจจุบัน